ஹேஷ்டேக் தேசியமும் மாயத் திருப்தியும்

ஹேஷ்டேக் தேசியமும் மாயத் திருப்தியும்

அருள்கார்க்கி

இருபத்தியோராம் நூற்றாண்டின் தகவல் தொழினுட்பப் புரட்சியானது, மனித இனத்தின் சமூக மற்றும் அரசியல் பண்பாட்டில் முன்னெப்பொழுதும் இல்லாத அளவிலான மாற்றங்களை நிகழ்த்தியுள்ளது. குறிப்பாக, சமூக வலைத்தளங்களின் எழுச்சியானது தனிமனிதர்கள் தங்களை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளும் முறையை மாற்றியமைத்ததுடன், கூட்டுச் செயற்பாடுகளுக்கான புதியதொரு களத்தையும் திறந்துவிட்டுள்ளது. இந்த டிஜிட்டல் யுகத்தில், அரசியல் போராட்டங்கள் என்பது வீதிகளில் முழக்கமிடுவதிலிருந்து மாறி, கணினித் திரைகளுக்கும் அலைபேசித் திரைகளுக்கும் பின்னால் இருந்து ‘Hashtag’-களை உருவாக்குவதாகச் சுருங்கியுள்ளது. சமூகவியலாளர்கள் இப்போக்கை ‘Slacktivism’ என்று அழைக்கின்றனர். இலங்கைத் தமிழ் இளைஞர்களைப் பொறுத்தவரை, குறிப்பாக யுத்தத்திற்குப் பின்னரான தசாப்தங்களில், இந்த டிஜிட்டல் அரசியல் என்பது அவர்களின் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் முதன்மையான வடிகாலாக மாறியுள்ளது.

மானுவல் காஸ்டெல்ஸ் மற்றும் ‘பிணையச் சமூகம்’ (Network Society):

நவீன சமூகவியல் அறிஞர் மானுவல் காஸ்டெல்ஸ் தனது ‘The Network Society’ மற்றும் ‘Networks of Outrage and Hope’ ஆகிய நூல்களில், இணையம் எவ்வாறு அதிகார மையங்களுக்கு எதிரான புதிய போராட்ட வடிவங்களை உருவாக்குகிறது என்பதை விளக்குகிறார். காஸ்டெல்ஸின் கருத்துப்படி, இன்றைய போராட்டங்கள் ஒரு தலைமைத்துவத்தின் கீழ் இயங்குவதை விட, ஒரு பிணையமாக (Network) இயங்குகின்றன. தமிழ் இளைஞர்கள் #JusticeForTamil அல்லது #GoHomeGota போன்ற ஹேஷ்டேக்குகளைப் பயன்படுத்தும் போது, அவர்கள் ஒரு தட்டையான (Horizontal) அதிகார அமைப்பை உருவாக்குகிறார்கள். இங்கு எவரும் தலைவர்கள் இல்லை, அதேநேரம் அனைவரும் தகவல்களைப் பரப்புபவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

இருப்பினும், காஸ்டெல்ஸ் குறிப்பிடும் இந்த ‘பிணையச் சமூகத்தில்’ ஒரு பாரிய ஆபத்து உள்ளது. அதுதான் ‘உணர்ச்சிமயமான தொடர்பு’ (Emotional Communication). தமிழ் இளைஞர்கள் இணையத்தில் ஒரு செய்தியைப் பகிரும்போது, அது பெரும்பாலும் ஆழமான அரசியல் காரணங்களை விடவும், உடனடி உணர்ச்சித் தூண்டலாலேயே (Outrage) இயக்கப்படுகிறது. 2022 இலங்கைப் பொருளாதார நெருக்கடியின் போது, கொழும்பு இளைஞர்களோடு இணைந்து வடக்கு-கிழக்கு தமிழ் இளைஞர்களும் இணையத்தில் குரல் கொடுத்தமைக்கு இத்தகைய உணர்ச்சிப் பிணைப்பே காரணமாக அமைந்தது. ஆனால், அந்த உணர்ச்சி அடங்கியவுடன், பிணையத்தில் உள்ள தொடர்புகளும் அறுந்து போகின்றன. இதுவே ‘Slacktivism’-த்தின் அடிப்படைப் பலவீனமாகும்.

மிஷேல் ஃபூக்கோ: ‘கண்காணிப்பும் தண்டனையும்’ (Panopticon):

பிரெஞ்சுச் சிந்தனையாளர் மிஷேல் ஃபூக்கோவின் ‘Panopticon’ கோட்பாடு, இன்றைய டிஜிட்டல் கண்காணிப்புச் சூழலுக்கு மிகச்சரியாகப் பொருந்துகிறது. ஃபூக்கோவின் படி, அதிகாரம் என்பது ஒரு மையப்புள்ளியிலிருந்து மட்டும் செயற்படுவதில்லை, அது சமூகத்தின் அனைத்துத் திசைகளிலும் ஊடுருவியுள்ளது. இலங்கைத் தமிழ் இளைஞர்கள் சமூக ஊடகங்களில் அரசியல் கருத்துகளைப் பதிவிடும் போது, அவர்கள் அறியாமலேயே தங்களை ஒரு டிஜிட்டல் சிறைச்சாலைக்குள் (Digital Panopticon) உட்படுத்திக் கொள்கிறார்கள்.

இலங்கையின் பாதுகாப்புத் தரப்பினர் சமூக ஊடகக் கண்காணிப்பைப் பலப்படுத்தியுள்ள சூழலில், தமிழ் இளைஞர்களிடையே ஒரு ‘சுய-கண்காணிப்பு’ (Self-surveillance) உருவாகியுள்ளது. தங்களின் ஒரு ‘Like’ அல்லது ‘Comment’ தங்களின் எதிர்காலத்தையோ அல்லது அரச வேலை வாய்ப்பையோ பாதிக்குமா என்ற அச்சம் அவர்களுக்குள் ஊடுருவியுள்ளது. இதனால், அவர்கள் தீவிரமான அரசியல் மாற்றத்தைக் கோரும் களப் போராட்டங்களில் இருந்து மெல்ல மெல்ல விலகி, பாதிப்பில்லாத ‘Hashtag’குகளை மட்டும் பகிரும் ‘Slacktivists’ ஆக மாறுகின்றனர். இது அதிகார வர்க்கத்திற்கு ஒரு சாதகமான சூழலை உருவாக்குகிறது; ஏனெனில் இளைஞர்கள் இணையத்தில் மட்டும் கத்திவிட்டு அமைதியாகிவிடுவது, அதிகார மையங்களுக்குப் பெரிய அச்சுறுத்தலாக அமைவதில்லை.

‘Slacktivism’ மற்றும் நுகர்வுப் பண்பாடு:

சமகாலச் சமூகவியலாளர்கள் ‘Slacktivism’ என்பதை ஒருவகை ‘அரசியல் நுகர்வு’ (Political Consumerism) என்று கருதுகின்றனர். ஓர் இளைஞன் ஒரு குறிப்பிட்ட ஹேஷ்டேக்கைப் பயன்படுத்துவது, அவன் ஒரு குறிப்பிட்ட பிராண்ட் காலணியை அணிவதற்குச் சமமானது. அது அவனது ‘ஆன்லைன் அடையாளத்தை’ (Online Identity) மெருகூட்டுகிறது. ‘நான் சமூகப் பொறுப்புள்ளவன்’ என்ற பிம்பத்தை சமூகத்திற்குத் தந்துவிட்டு, அதற்கப்பால் எந்தவொரு நேரடிப் பங்களிப்பையும் வழங்காத நிலை இது.

இலங்கையில் தமிழ் இளைஞர்களிடையே இது ஒரு கலாசார மாற்றமாகவே நிகழ்ந்து வருகிறது. பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் முதல் தொழில் வல்லுநர்கள் வரை அனைவரும் இணையத்தில் தீவிரமான அரசியல் கருத்துகளைப் பகிர்கிறார்கள். ஆனால், ஒரு கிராமத்தில் காணி அபகரிப்பு நடக்கும்போதோ அல்லது ஒரு நீதிக்கான போராட்டம் வீதியில் நடக்கும் போதோ, அங்கிருக்கும் இளைஞர்களின் எண்ணிக்கை மிகக் குறைவாகவே உள்ளது. இணையத்தில் கிடைக்கும் ‘தற்காலிகப் பாராட்டு’ (Instant Validation), அவர்களை நிஜமான, கடினமான களப் போராட்டங்களிலிருந்து அந்நியப்படுத்துகிறது.

அல்காரித ஆதிக்கம் மற்றும் புரிதலில் ஏற்படும் தாக்கங்கள்:

நவீன சமூக ஊடகங்களின் இயங்குதளமானது ‘அல்காரிதம்’ (Algorithm) எனப்படும் நுட்பமான கணினி வழிமுறைகளால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. ஒரு பயனர் எதனைப் பார்க்க வேண்டும், எதனைப் பகிர வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிப்பதில் இந்த அல்காரிதம்கள் பெரும் பங்கு வகிக்கின்றன. தமிழ் இளைஞர்களைப் பொறுத்தவரை, இந்தத் தொழினுட்பம் அவர்களை அறியாமலேயே ஒரு ‘தகவல் குமிழிக்குள்’ (Filter Bubble) சிறைப்படுத்துகிறது. தகவல் குமிழி என்பது ஒரு பயனர் தனது விருப்பங்களுக்கு ஏற்ற தகவல்களை மட்டுமே மீண்டும் மீண்டும் பெறுவதைக் குறிக்கும். இது சமூக ஊடக நிறுவனங்களின் வணிக நோக்கத்திற்காக உருவாக்கப்பட்டிருந்தாலும், அது தமிழ் இளைஞர்களின் அரசியல் மற்றும் சமூகப் பார்வையில் பாரிய எதிர்மறைத் தாக்கங்களை ஏற்படுத்துகிறது.

முதலாவதாக, அல்காரிதம்கள் பயனர்களின் கடந்தகாலத் தேடல்கள் (Search History), ‘Like’ செய்த பதிவுகள் மற்றும் அவர்கள் அதிக நேரம் செலவழித்த விடயங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு புதிய தகவல்களை அவர்களுக்குத் திரையில் காட்டுகின்றன. உதாரணமாக, ஒரு தமிழ் இளைஞன் ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் கருத்தியலையோ அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் தலைவரையோ ஆதரிக்கும் பதிவுகளைத் தொடர்ந்து பார்த்தால், அந்த அல்காரிதம் அவருக்கு அந்தத் தரப்பைச் சார்ந்த செய்திகளை மட்டுமே காட்டும். இதனால், மாற்றுக்கருத்துக்கள் அல்லது நடுநிலையான விமர்சனங்கள் அவரது திரைக்கு வராமலேயே தடுக்கப்படுகின்றன. இது அந்த இளைஞனுக்கு ‘உலகம் முழுவதும் எனது கருத்தையே ஆதரிக்கிறது’ என்ற ஒரு போலி பிம்பத்தை (Confirmation Bias) உருவாக்குகிறது.

இரண்டாவதாக, இந்தத் தகவல் குமிழிகள் தமிழ் இளைஞர்களிடையே ‘முனைவாக்கத்தை’ (Polarization) அதிகரிக்கின்றன. இலங்கையின் இனத்துவ அரசியல் சூழலில், தமிழ் இளைஞர்கள் தங்களின் தேசிய அடையாளங்கள் மற்றும் உரிமைகள் குறித்த பதிவுகளை அதிகம் நுகர்கின்றனர். அல்காரிதம்கள் இந்த உணர்ச்சிபூர்வமான பதிவுகளை அவர்களுக்கு மீண்டும் மீண்டும் வழங்குவதன் மூலம், மற்றைய சமூகங்களின் பார்வைகள் அல்லது நியாயமான விமர்சனங்களைக் கேட்கும் வாய்ப்பை அவர்களுக்கு மறுக்கின்றன. இது சமூகங்களுக்கிடையிலான புரிந்துணர்வைக் குறைத்து, கடும்போக்குவாத சிந்தனைகள் வளர ஏதுவாகிறது. சமூகவியலாளர் எலிய் பாரிசர் (Eli Pariser) குறிப்பிடுவது போல, தகவல் குமிழிகள் நமக்குத் தெரிய வேண்டிய தகவல்களைத் தராமல், நாம் எதனைப் பார்க்க விரும்புகிறோமோ அதனை மட்டுமே தருகின்றன.

மூன்றாவதாக, இந்த அல்காரித ஆதிக்கம் ‘Slacktivism’ கலாசாரத்தை இன்னும் வலுப்படுத்துகிறது. ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகப் பிரச்சினை ‘Trending’ ஆக இருக்கும்போது, அல்காரிதம்கள் அது தொடர்பான பதிவுகளை இளைஞர்களின் திரையில் குவித்து விடுகின்றன. அனைவரும் அதைப் பற்றிப் பேசுவது போன்ற ஒரு தோற்றத்தை இது ஏற்படுத்துகிறது. ஆனால், அந்த விடயம் ட்ரெண்டிங்கில் இருந்து மறைந்தவுடன், அல்காரிதம் அடுத்த புதிய விடயத்தைக் காட்டத் தொடங்கிவிடும். இதனால் ஒரு தீவிரமான பிரச்சினை குறித்து ஆழமாகச் சிந்திப்பதற்கோ அல்லது அதற்காக நீண்டகாலக் களப் போராட்டங்களை முன்னெடுப்பதற்கோ இளைஞர்களுக்கு அவகாசம் கிடைப்பதில்லை. அவர்கள் ஒரு ஹேஷ்டேக் அலையில் இருந்து மற்றொன்றுக்குத் தாவும் ‘டிஜிட்டல் நாடோடிகளாக’ மாற்றப்படுகிறார்கள்.

மேலும், தமிழ் மொழியில் உள்ள அல்காரிதம் போதாமைகளும் ஒரு சவாலாகும். பேஸ்புக், எக்ஸ் (X) போன்ற நிறுவனங்களின் அல்காரிதம்கள் ஆங்கில மொழியில் உள்ள ‘வெறுப்புப் பேச்சுகளை’ (Hate Speech) அடையாளப்படுத்துவது போல, தமிழ் மொழியில் உள்ள நுட்பமான வெறுப்புப் பேச்சுகளையோ அல்லது தவறான தகவல்களையோ (Misinformation) துல்லியமாக அடையாளம் காண்பதில்லை. இது தமிழ் இளைஞர்களிடையே போலிச் செய்திகள் வேகமாகப் பரவுவதற்கும், அதன் மூலம் தவறான அரசியல் முடிவுகளை எடுப்பதற்கும் வழிவகுக்கிறது.

அல்காரிதம்கள் வழங்கும் வசதிகளுக்குப் பின்னால் மறைந்துள்ள இந்தத் தகவல் சிறையை இளைஞர்கள் உடைக்க வேண்டும். தாங்கள் நுகரும் தகவல்கள் ஒரு இயந்திரத்தால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவை என்பதை உணர்ந்து, மாற்று ஊடகங்களையும், நேரடித் தரவுகளையும் தேடிச் செல்வதே உண்மையான சமூக விழிப்புணர்வுக்கு வழிவகுக்கும்.

டிஜிட்டல் இடைவெளியும் அரசியல் விலக்கமும்:

இக்கட்டுரையின் மற்றுமொரு முக்கிய பகுதி, இலங்கையில் நிலவும் ‘டிஜிட்டல் இடைவெளி’ (Digital Divide) ஆகும். ஹேஷ்டேக் அரசியல் என்பது ஸ்மார்ட்போன் மற்றும் அதிவேக இணைய வசதி கொண்ட நகர்ப்புற இளைஞர்களின் கைகளில் மட்டுமே உள்ளது. ஆனால், இலங்கையின் வடக்கு-கிழக்கு மற்றும் மலையகக் கிராமங்களில் உள்ள விளிம்புநிலை இளைஞர்களின் குரல் இந்தத் தொழினுட்ப அடுக்குகளுக்குள் சிக்குண்டு விடுகிறது. அவர்களின் உண்மையான வலிகள் ‘Trending’ ஆவதில்லை. இதனால், டிஜிட்டல் உலகம் ஒரு போலியான பொதுவெளியை (False Public Sphere) உருவாக்குகிறது.

மாற்றத்திற்கான வழி:

‘Hashtag’ அரசியல் என்பது ஒரு தொடக்கமாக இருக்கலாமே தவிர, அதுவே இறுதி இலக்காக இருக்க முடியாது. மானுவல் காஸ்டெல்ஸ் கூறுவது போல, இணையம் மக்களைத் திரட்ட உதவலாம், ஆனால் மாற்றம் என்பது வீதிகளிலும், நிறுவனங்களுக்குள்ளும் (Institutions) போராட்டங்களை முன்னெடுப்பதன் மூலமே சாத்தியமாகும். இளைஞர்கள் தங்களின் டிஜிட்டல் ஆற்றலை, களப்பணிகளுடன் இணைக்க வேண்டும். ஃபூக்கோ குறிப்பிட்ட கண்காணிப்புச் சிறையை உடைக்க வேண்டுமானால், வெறும் குறியீட்டுப் போராட்டங்களைத் தாண்டி, அறிவுசார்ந்த மற்றும் நடைமுறை சார்ந்த அரசியல் ஈடுபாடு அவசியமாகும்.

‘Slacktivism’ எனும் மாயையிலிருந்து விடுபட்டு, இணையத்தை ஒரு கருவியாக மட்டும் பயன்படுத்தி, களத்தில் இறங்கிச் செயற்படும் போதே தமிழ் இளைஞர்களால் காத்திரமான சமூக மாற்றத்தை இலங்கையில் ஏற்படுத்த முடியும்.

நன்றி.